هنوز پاسی از این ره اگر چه ناپیداست ، نشان زیبایی در کوی بی نشان هاست
باد
باد با سماجت از لای شیشه ماشین خودش را داد تو…آینه را میزان کردم روی
صورتم… دست بردم بین موهایم … فکرهایم از بین انگشتانم سُر خورد , روی
موهایم لغزید و در باد گم شد…
2
نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 5:32 بعد از ظهر توسط محمد
|
