سیگار خشک و روشنت را در جنگل من انداختی
- بعد پرسیدی : مزاحم که نشدم - خندیدیم و گفتم : نه اصلا

بانو مگر من چه بوده ام؟
هان چه؟
نه حتی "که"
من فقط بیست روز کمتر برایت "که" بودم
باقی همه فقط یک "چه" بوده ام

من فقط یک خواهش دور بوده ام بدون نیاز به
اجابت

حتی شاید برای آرامش تو "نبوده ام"
چرا از عشق زنجیری ساختی تا با شکستن و دریدنش حس خوشبختی کنی
تخت گاز

چرا همه صداها را گوش دادی الا صدای عشق دروغین منو ؟

مگر من تنها دروغ گویی نبودم که به بهشت راه داشتم؟

فریاد من جز صدا کردن عشقی که از من دور شده بود نبود
شاید شنیده شوم - اما دورتر شدی

ترجیح من دشمن بودنه - چون کنار تو فقط تنها بودن با تو ترجیح داره
نه در خیل دوستانت - من دوستت نیستم
من آدم اکتفا به جرعه نیستم

کدام عصمت ؟
مگر نشنیدی که گفتم با اصرار بر گناه پر لذت تو ، مشتاق جهنمم

من سوژه آزمایشگاه روانشناسان بی روان نیستم
دنبال ترجمه احساس مرد شرقی نباش

من بین "خود" ها ترجمه ایی ندارم

من نبودم الا خنده ایی که مادر در چهره ات جستجو کرد
گریه ها و اشک های چشمان پژمان تو از زوزه گرگ های مستقیم بود

من فقط یک محمدم - یک انسان مثل بقیه با همه ...

ای نگاهت محصل شیطان 
اخمهایت معلم دیـــــــــــــــــــــــنی

اما خب، من گستاخ‌تر از این حرف‌ها هستم که به دلهره‌هام پا بدهم.
من خودم را غرقت کرده‌ام و غرقت خواهم کرد. راستش را بخواهی،
این دلهره را هم دوست دارم، چون باعث نمی‌شود چیزی از قلم بی‌افتد
و چیزی را نگویم. با این‌که تو من‌ را بهتر از من می‌شناسی و چیزی نیست
که ندانی، اما نوشتن نامه برایت، رسمی دیرینه است و صفایی دارد
فاش گفتن عاشقی و به نثر درآوردن دل‌ضعفه‌هام برای تو

آیا هنوز جرم من باور است

سخنم‌ مست‌ شود از صفتی‌ و صد بار از زبانم‌ به‌ دلم‌ آید و از دل‌
 به‌ زبان‌ سخنم‌ مست‌ ودلم‌ مست‌ و خیالات‌ تو مست‌ همه‌ بر همدگر افتاده‌ و بر هم‌ نگران‌

هميشه دنبال آدم هايي بودم كه شكل من و روياهايم باشند

حلق آويز مي كنم
خودم را
با مژگانت
از طاق ابروهات
تشييع مي كنند
جنازه ام را
در شب چشمانت
و به خاك تنت مي سپارند
فردا
سپورها اعلاميه هايم را از ديوارها مي روبند
اما يادشان مي رود
شعرهايم از سينه ات پاك كنند
و پيامبري ديگر زاده مي شود
تا به كودكان شهر بياموزد
عشق تنها دروغ دوست داشتني دنياست
و عاشق تنها دروغگويي ست كه بهشت مي رود

ممنون ارمیا جانم

هی ببوسد هوای ِ چشمت را
باز آواز کن ، دوباره ، هنوز
رج به رج ، واژه واژه لُکنت را
لغو کن با حضور ِ چشمانت
فاصله های ِ سرد و مفرط را

از بابت رابطه ی پنهانی من و چشمات
 - منو هم درک کن و هم ببخش

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید 
 و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید 
رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست 
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید 
به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها 
 تپش تبزده نبض مرا می فهمید 
آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد 
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید 
 ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم 
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید 
خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد 
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید 
منکه حتی پی پژواک خودم می گردم 
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید 

زین پس محمد ، دیگر فاطمه شد

چیزی که قبلا شکسته رو نمی‌تونی دوباره بشکنی
- گفتم که اگر نیستی فلنگ و ببندی

چشمات سلول انفرادی ابدی منه
رونوشت به سلاح غیر متعارف نگاهت

حیاط مدرسه
 - دست گلی که من بر اثر آبیاری به آب دادم

.....

چندتا ازبرادران بازجوي مودب، فهيم و اهل فهم و شعور كه عطريانفر و ابطحي
رو با گفتگوها و گفتمان خوبشون منقلب كردن، بيارن تو يه برنامه تلويزيوني
و اونها با همون گفتمان ما رو هم منقلب كنن كه يك دفعه همه سوء
تفاهمهامون رفع شه و شجاعت ابراز نظر و وجود پيدا كنيم و به وحدت
در واژگان و تفاهم برسيم و بريزيم به هم و تغيير كنيم

ابطحی بدون لباس شیطان زیباتر نبود ؟
شکوه آزادگی و مردانگی - من به مرد بودنم می بالم


با من کتک می خوردی و شب‌های آخر بود
که درد تنهاییت از باتوم بدتر بود

فقط قبطه می خورم که کنارت کتک نمی خورم
لگد ها و سیلی ها به صورتم

میگم شاید اونم داره گریه می کنه ، خدا کنه راحت خواب باشه
         همیشه تو حمام گریه می کرد
- تا چشماش معلوم نشه که گریه کرده

کنون بدست آورید مساحت عشق را - ؟

دیروز
چون دو واژه به یک معنی
از ما دو نگاه
 هر یک سرشار دیگری
 اوج یگانگی
 و امروز
چون دو خط موازی
در امتداد یک راه
 یک شهر یک افق
 بی نقطه ی تلاقی و دیدار
 حتی در جاودانگی

خدایا آسونش کن دارم له می شم

تو در نماز عشق چه خواندی ؟
که سالهاست بالای دار رفتی و این شحنه های پیر از مرد ات هنوز
پرهیز می کنند

من الان تو این عربستان پادشاهی
- احساس آزادی و در ایران دموکراتیک احساس خفگی دارم

در کشوری که مردمش نه انتخابات دارند نه دموکراسی
- نه سایت های اجتماعی فیلتره نه روزنامه های تعطیل دارن
- حتی شرطه های جلوی بقیع به جای باتوم و گلوله در سر و گردن
برای منع خواندن زیارت ائمه بحث فلسفی کلامی می کردند که من حیرت کردم



عکس از خودم - در همین صحنه ای که شرح دادم

گفتی ساعتِ ده برمی‌گردی که.
گفتی مانتو سیاهت را اتو کنم از فردا بپوشی که.
پوسید بس‌که این ده روز هی اتو کردم و صاف، پوشاندمش تنِ چوب‌رختی.
نکند ساعتِ دهِ یکی از اینِ شب‌ها آمده‌ای ، درزدنت گم شده میان الله‌اکبرِ مردم

و الظلم یبقی مع الجهل…
ما به خرداد خونبار اصلا هم عادت نداشتیم
لایحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظلم و کان الله سمیعا علیما

"دیگه دوستت ندارم " هاش و خیلی دوست داشتم اصلا توش صداقت نبود

این روزها نماز وسطی ، ساعت ده بر روی بام است
هر روز به امید این بیدار می شوم