نه درسته من تو عشق شکست نخوردم
من تو نفرت باختم

از پله های ابر
پایین می آید
بی ذوقی نکن چتر سیاه . . .


باران گفت : نمی بوسمت
سرما میخوری

چرا ( وقتی ) می بوسم ، بجای احساس عاشق بودن
ازم تشکر میکنن ؟! 

                 شاید در بوسه های من هم
         خورشید از موضع مضایغه می تابد

به هنوز , و همیشه دیسایانم ;

افسوس  مرز  نفرت من آشکار نیست
من بارها
با تیرهای چوبی انصاف
و یاری  تو
مرز  کویر نفرت  را محدود کرده ام  اما همیشه دستی
چوب نشان و یاری تو را

             ربوده است .
شاید  اتاق یخ زده ی قلبی
در انتظار معجزه ی گرم چوبهاست .

مستان به خواب ناز رفته اند و من
بیدارم از شراره ی مینای آرزو

...

هژده ستاره طالع
در برج جدی
پایان سیه فام شب انتظارهاست
وقتی که می خندیدی .

به علیرضا صانعی و مهدی مینوچهر که از کنارمان رفتند

سلامم را به خاک برسان و
بگو توی چشمهایم بریزد
بگو وقتی بپوشانی ام
 می فهمی آنها را در یک هماغوشی بزرگ باخته ام
                          یا شاید خواهم باخت
من به خودم بدهکارم
به خاک بگو روی سرم بریزد .

In the last moments of the dawn,
Before the day begins, before we say goodnight,
Hold me now, kiss me now,
My hands are shaking, and my heart is aching,
At the thought of making love with you,
Tonight, I would never dream that I would fall in love,
And it would be with you,
We're out at sea, just you and me,
Now the wind is blowing, and my passion is growing,
And your eyes are glowing with the light of love;

There is no explanation why it should be this way,
For you and me, must be destiny,
And from a new horizon, you came right out of the blue;

With the last moments of the dawn,
Could be the first day of my life with you;

Hold me now, kiss me again, 'Cos my hands are shaking,
and my heart is aching,
As the dream of making love with you
Comes true

در هیچ کجای دنیا
جایی برای دفن آن پیدا نخواهد شد
و درست مثل زباله های اتمی

  نفرت 
- جسد متلاشی ، متعفن "
در غیبت  عشق  ...

در این قحط سال دمشقی
 
 به آواز هر چنگ و عودی
 می توان از لب هر مخنث
    رهِ عاشقی را شنیدن سرودی

اين شبها كه مي گذرد هر شب
ميگم : خدايا صداي منو عوض كن
هر قدر كه با اين صدا گفتم دوستت دارم باور نكرد

شايد با صداي جديد
تو روز هاي جديد

مکان : جاده - برفی
زمان : چهار صبح

- یعنی ما مُردیم ؟
- شاید !
- چرا این جاده تموم نمیشه !؟
ببین اگه یک تونل دیدی که انتهاش نور بود نری توش
- باشه هواسم هست .
- اِ چرا این دختره لباس تنش نیست !!
- ما مُردیم !

---

این روزها که می گذرد هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل صدای آمدن روز است

خدايا اگه وجود نداشته باشي
چه خاكي سرم كنم

با این رانندگی
همین روزا تو پیچ خم این کوهها

پرواز میکنم

چشم هایت مامورین براندازی نرم

وقتی برف میاد
یاد ماجرای دستهای تو و دستکش و دستهای نیاز من

و تو دستها تو برای دستکش ها پسندیدی

یواش بخندید
   غم تو اتاقهای بغلی خوابه ، بیدار میشه

و من این نکته رو رعایت   .  .  .

یك طرف زيبايي است و، طرف ديگر، درهم شكستگان و پايمال شدگان.
هرقدر هم اين كار دشوار باشد
من مي خواهم به هر دو طرف وفادار بمانم

سالگرد پیروزی انقلاب بیسبشسبشسبردنیلکمگکبلگکل

دوران راهنمایی از یه آهنگ خیلی خوشم میومد

رو کاغذ نوشتم یادم نره :

دین دیدین دین دین دین دیدیدیدی دیید ید
یدیدیدیدین  دین دین دیدی دید

کار هاوارد شور بود

و عشق‏هایی که کم‏رنگ می‏شوند امّا پاک نمی‏شوند،
عشق‏هایی که هرگز فراموش نمی‏شوند.
عشق‏هایی که در چرت‏های دوران پیری به  
                      یادت بیاید و شرم به صورت چروکیده‏ات بدواند.

خیلی پست ها هست که نمیبینید
مینیویسم  و زود پاکشون می کنم  و دائم به کامنت هایی که
ممکن بود باشه فکر مکنم

مثل ;
مجسمه ات را ساخته ام،
درست شبيه خودت شده است.
سنگ و سخت

وقتی که دوام زندگی به خیانت باشه
وقتی دوام عشق به جدایی
وقتی دروغ فقط این باشه که بگی بابام خونه نیست

از پنجره هواپیما بیرون را نگاه می کنم
تو نیستی

تصویری از یک گندم زار روی کاغذ مچاله
تو نیستی

از پنجره درخت پشت پنجره را
نه پرنده هست          تو هم نیستی

بشارتی است از این اندوه اشکی که از چشمان
من می گریزد         
تو نیستی
و من می خواهم این مانده عمرم را با        

درسته که تکراری هست اما
دیشب دوباره در آیینه دیدمش با ابر گیسوانش در باد
از این به بعد هم هر بار ببینمش دوباره ..

......

در آینه دوباره نمایان شد
با ابر گیسوانش در باد
باز آن سرود سرخ اناالحق
ورد زبان اوست
تو در نماز عشق چه خواندی ؟
که سالهاست
بالای دار رفتی و این شحنه های پیر
از مرده ات هنوز
پرهیز می کنند
نام تو را به رمز
رندان سینه چاک نشابور
در لحظه های مستی
مستی و راستی
آهسته زیر لب
تکرار می کنند
وقتی تو
روی چوبه ی دارت
خموش و مات
بودی
ما
انبوه کرکسان تماشا
با شحنه های مامور
مامورهای معذور
همسان و همسکوت ماندیم
خاکستر تو را
باد سحرگهان
هر جا که برد
مردی ز خاک رویید
در کوچه باغ های نشابور
مستان نیم شب به ترنم
آوازهای سرخ تو را باز
ترجیع وار زمزمه کردند
نامت هنوز ورد زبان هاست

وقتی یه چیز روی سیم موس هست
انگار تمام بار دنیا رو دوشمه