دوباره سه شنبه
صاحب هفتاد و دو تا پسر ميشم
و
تجربه تدريس تو دانشگاه كه خدا به خير كنه

موقع رفتن، نگاهش کردم.
مانند وقتی که چوب بستنی تمام‌شده را بیهوده
در دهانت می‌چرخانی، شاید هنوز مزه‌ای داشته باشد.

من اگه جای شهرام ناظری بودم اسممو می‌ذاشتم بایرامعلی
که وقتی ملت توی iransong دنبالم می‌گردن اسمم
کنار استاد شهرام کاشانی، شهرام صولتی و ایضا شهرام خان شب پره نیاد.

باز آمد بوی گند مدرسه...

در پایان این فصل از دانش‌آموز انتظار می‌رود
 که مثلث «ایمان تقوا عمل صالح» را سرلوحه‌ی زندگی قرار داده باشد.

باور كن واقعا ديگه نمي دونم به جاي جاهاي خالي تو نامه چي بذارم

_{you probably don't want to hear tomorrow's another day
Well I promise you you'll see the sun again
And you're asking me why pain's the only way to happiness
And I promise you you'll see the sun again
And I promise you you'll see the sun again}


با تشكر از تبريكها

در حالی که با تمام قدرت تو رو به سمت
پرتگاه حول میده اما نگران که در حال سقوط اتفاق
بدی برات نیفته

دنيا پر از كوچه هاي بن بست است...
اما  اين حقيقت را وقتي ميفهمي كه به آخر كوچه رسيده اي!

فيلم مرسدس يادتونه
رستم : به چيزي كه دل نداره دل نبند


يك ذره كيميايي زده شدم

به حرم امام رضا رفتيم و براي او فاتحه خوانديم . . .

عزیزم خیلی شلوغش کردی این احساس افتخار تو به بابات
یک احساس کاذبه به احتمال زیاد چون موجوداتی
مثل کردان و مشاعی و احمدی‌نژاد رو می‌بینی،
این احساس بهت دست می‌ده؛ وگرنه این ملت بزرگ،
مردان  بزرگ و  قابل احترامی  را  تربیت  کرده و می‌کنه
که همه ما باید متواضعانه در برابر بزرگی شخصیت و اندیشه
شان سرخم کرده به  اونها افتخار کنیم. مردم ما بیش از
هر زمانی نیازمند تدبیر و مدیریت افرادی از تبار این بزرگان  هستند.

چو رسی به طور سینا ارنی مگوی و بگذر
که نـیـرزد ایـن تـمنـا بـه جـواب لـن تـرانی

چو رسی به طور سینا ارنی بگوی و بگذر
تو صدای دوست بشنو چه تری چه لن ترانی

ارنی بگویـد آنـکس که تو را نـدیده باشد
تو کـه با مـنی هـمیشه چه تری چه لن ترانی

سحر آمـدم به کویت که ببینمت نهـانی
ارنـی نـگـفتـه گـفتـی تو هــزار لـن تـرانی

 

گفت بیا بکاریم اش، دانه ای در دستش بود. دستش را گرفتم
و به باغ رفتیم. دانه را کاشتیم. اوقات خوشی بود. زمان گذشت
و دانه مان جوانه زد. من با رویاهای درختی ام خوش بودم که گفت
جوانه نباید رشد کند، مبادا درخت که شد به ضرب صائقه آتش بگیرد.
شبانه نهال مان را آتش زدم و به خانه برگشتم،
با سری که هنوز از رویا سبز بود.

گاهي وقتا براي رسيدن بايد نرفت

به من گفتند راه اين است
چاه اين است
ولي من گوش نكردم . . .
از راهي پرت و دور و ....
اكنون بر هدف هستم