الهی؛
مرا توفیقِ آن ده که تمام عمرمْ در راه خدمت به بندگان تو تلف شود.

زان سوی بهار و زان سوی باران
 زان سوی درخت و زان سوی جوبار
در دورترین فواصل هستی
نزدیک ترین مخاطب من باش
نه بانگ خروس هست و نه مهتاب
 نه دمدمه ی سپیده دم اما
 تو اینه دار روشنای صبح
 در خلوت خالی شب من باش

همه چیز را می‌توان با گفتن جمله‌ی احمقانه‌ای مثل دوستت دارم
خراب کرد و از بین برد.

شیشه رو که فهمیدی... اون آهنگی هم که راننده می‌ذاره، ناموس ماشینشه...
مبادا هدفون بذاری توی گوش‌هات... خیلی حواست رو جمع کن...

Don’t want me to become a smoker
Don’t want to divorce either
I can choose to kill myself
Or not to divorce in the future

منم امروز آی فونی شدم ....

آقای نویسنده در اولین صفحه از کتابش نوشت:

"تقدیم به تمام معشوقه‌هایم که در همان اولین دیدار‌ زیبایی لب‌هایم را
تحسین کردند اما تا آخرین همخوابگی نکوشیدند تا حتی ذره‌ای به درونم راه یابند.."

به دیسایان   

لیز خوردن بهونس تا دستایی رو که دوست داری محکمتر فشار بدی

کسانی که معتقدن اسلام برای هزار و چهارصد سال پیشه؛
و بنابراین ما باید به زرتشتی رو بیاریم.

درباره‌ی روحانی متوفایی که در سالخوردگی درگذشته است، می‌نویسند
سراسر عمر را به زهد زیست، از طریق پارسایی ذره‌ای تخطی نکرد و لحظه‌ای
از یاد خدا غافل نشد. اما یک مرد روحانی، بنا به تعریف، لزوماً قرار است زاهد
و پارسا بماند و دائماً به یاد قادر متعال باشد؛ چون از نوجوانی برای این نوع زندگی
به عنوان شغل و حرفه تعلیم دیده و آن آداب و آیین را سال‌ها تمرین کرده است.
چنین توصیفی بیشتر به حشو قبیح و شبهه‌آفرینی، و بلکه به شوخی می‌ماند
تا به مدح. انگار درباره‌ی افسر درگذشته‌ی ارتش بنویسند متوفی نه تنها تیراندازی
با سلاح کمری، بلکه طرز کار با تیربار را هم بلد بود.

عاقل باشد.
بالغ باشد.
مرد باشد.
شیعه باشد.
زنده باشد.
جامع باشد.
مانع باشد.
...

بی‌اعتنا
می‌روی
و من
ناگفته‌های چشمانم را
به زمین می‌بخشم

بالا روم بالا روم               بالا روم   بالا روم

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می گشت
باز مشتاق کمان خانه ابروی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم
دام راهت شکر طره هندوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود

به وفای تو که بر تربت حافظ بگذشت
کز جهان می شد و در آرزوی تو بود

می گفت اگر لازم شود برایم خواهد مرد.

به خدا قسم که راست می گفت.

حالا او برایم مرده است.

سنگ قبرش هم همین جاست،

درست وسط چشمانم.

محکومیم به حبس ابد

در زندان عادت،

ما

قاتلین آرزو.

یک چیز کوچک. چیزی که دلت را بلرزاند.
چیزی مثل انگشت سبابه نوزادی که سعی در زنده شدن دارد
و تو دوست داری فکر کنی می خواهد به تو اشاره کند.

یک چیز کوچک.. ساده.. خیلی ساده..

وقتی کلاغه رفت خونه بخت مطمئن شد
 که دیگه هیچ وقت به خونه اش نمیرسه..

هیچکس یه گل رو باور نداره
همه میگن با یه گل بهار نمیشه . .

بيب।بيب। او پشت به زندگي خوابيده است।
دراين خيابان هاي خالي براي كدام رهگذر مست بوق مي زنم؟