برای مدتی فعلا خدا نگهدار
با تجربیات جدیدی از نفرت برمی گردم ...

می دانم ...

تو از نهایت بودن من می گریزی

و من ...

از نبودن ناگزیر تو ..

همیشه
پسرک وقت بوسیده شدن، چشمانش را می‏بست تا شاید بتواند او را تصور کند.
هرگز نتوانست.

 

آیین تقوا ما نیز دانیم

       لیکن چه چاره با بخت گمراه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

 

زندگی مثل میل‏باکس گوگل می‏مونه، میشه بعضی‏ها رو ستاره‏دار کرد.
 میشه بعضی‏ها رو پاک کرد، میشه بعضی‏ها رو گذاشت تو لیست اسپم‏ها
 تا دیگه هرگز سر راه زندگیت قرار نگیرن، امّا حیف که نمیشه بعضی‏ها رو
 شیفت دلیت کرد.

خیلی احمقانه است که در ایران، اهمیتی نداره چطور زندگی ‏کنی
 بلکه مهّم اینه که چطور بمیری.

با آنکه زمانه داشت دل خون از تو
کامی نگرفت دور گردون از تو
بردند به قتلگاه و نتوانستند
یک لحظه تو را برند بیرون از تو

 

این رو داداش ۱۲ سالم گفت :

بجای اینکه به هم عیدی بدهیم به همدیگر ایده بدهیم

اینم خواهر ۲۸ سالم : دوستی تکرار دوست دارم نیست 

 دوستی فهمیدن نگفتنی های کسی است که دوستش می داری

دوباره داداشم میگه : به فکر آیندت باش نه اکنون و گذشته

 

خیلی وقت‏ها اگر زیاد پیچیده باشی لذت کشف شدن رو از دست خواهی داد
 و اگر زیاد ساده باشی اشتیاق کشف شدن رو.

فرق ما با دیوانه‌ها در این است که ما در اکثریت هستیم.

تلخی بعضی حقیقت‌ها را که بپذیری، یواش یواش شیرین می‌شوند

من بودم، او بود، خوشبخت در یک جزیره‏ی دور افتاد‏ه‏ی متروک.
 همه چیز عالی بود، قبل از آنکه قایقی بیاید...

آری، می‏توان خدا را هم فریب داد امّا رو راست باش، خودت را هم می‏توانی گول بزنی؟

دخترک همه‏ی عمر دلش را به روی همه بست، آخر می‏ترسید روزی تنهایش بگذارند و بروند.
یک روز رسید که دخترک حسرت خورد، شاید کسی عاشق می‏شد و می‏ماند.
آن یک روز یک عمر بر دخترک گذشت.

همه از تاریکی می‏ترسند، چون خاطره‏ای در تاریکی ندارند.
من از تاریکی نمی‏ترسم، تاریکی منشاء تمام خاطرات زیبایم است.

مهتاب به دیدارم می‏آید
حتی اگر خسته باشد حتی اگر مادرش دلواپسش باشد حتی اگر .....

نمیدونم چرا وقتی از دست کسی ناراحتم اسمشو ازلیست موبایلم

پاک میکنم؟ انگار اینجوری از ذهنم هم پاک میشه!!!

 

داستان عشق من و تو مثل بازی شطرنجی بود که تو شاه بودی
و من سرباز ساده‏ی پیاده که احمقانه سعی دروزیر شدن داشت

 

 رفتگر جوانی عاشق دختری شد.
به كسی جرات گفتنش را نداشت.
دختر هم نمی‏دانست.
فقط صبح‏ها كوچه‏ی دختر را از هر جای ديگری تميزتر می‏كرد.

 

و روز داوری که فرا رسد، خدا از حق خود بر من خواهد گذشت،
پس من نیز از حق خود بر بنده‏ی خدا می‏گذرم.

بچّه‏ام مدام لگد می‏زند، مردم می‏گویند بچّه‏ای که زیاد لگد بزند پسر است و شیطان.
امّا من صدایش را هم می‏شنوم، بچّه‏ام از من مادرش را می‏خواهد...

دلم برای معصومیت کودکانه‏ام تنگ است.
دلم برای کودکی که شب عاشورا خواب حسین را می‏دید تنگ شده است.
دلم برای دلم تنگ است.

در کوی محبت به وفایی نرسیدیم
رفتیم ازین راه و به جایی نرسیدیم
هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت
چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم
با آن همه آشفتگی و حسرت پرواز
 چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم
 گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات
 چون نای درین ره به نوایی نرسیدیم
 بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز
 هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم
 ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه
 رفتیم و سرانجام به جایی نرسیدیم

زندگی چیست؟
زندگی شاید این باشد که برای ساعتی عاشقانه فاحشه‏ای را دوست بداری...

شاید بشود روزها فراموشش کرد امّا شب‏ها در دل کابوس‏هایم وقتی
با فریاد کردن اسمش همه را بیدار می‏کنم، چه کنم؟

خاطره‏هایت را آنقدر در لحظات بی‏کسی مرور کردم که پوسیدند.
 نمی‏دانم خاطره‏هایت کهنه شده‏اند یا لحظات بی‏کسی من بسیار.

و عشق‏هایی که کم‏رنگ می‏شوند امّا پاک نمی‏شوند، عشق‏هایی که هرگز فراموش نمی‏شوند.
عشق‏هایی که در چرت‏های دوران پیری به یادت بیاید و شرم به صورت چروکیده‏ات بدواند.

شکایت نمی کنم، اما
ایا واقعاً نشد که در گذر همین همیشه ی بی شکیب،
دمی دلواپس تنهایی دستهای من شوی؟
نه به اندازه تکرار دیدار و همصدایی نفسهامان!
به اندازه زنگی...
واقعاً نشد؟
واقعاً انعکاس سکوت،
تنها حاصل فریاد آن همه ترانه
رو به دیوار خانه ی شما بود؟
نگو که نامه های نمناک من به دستت نرسید!
نگو که باغجه ی شما،
از آوار آن همه باران
قطعه ای هم به نصیب نبرد!
نگو که ناغافل از فضای فکرهایت فرار کردم!
من که هنوز همینجا ایستاده ام!
کنار همین پارک بی پروانه
کنار همین شمشادها، شعرها، شِکوه ها...
هنوز هم فاصله ی ما
همان هفت شماره ی پیشین است!
دیگر نگو که در گذرش گریه ها گُمش کردی!
نگو که نشانی کوچه ی ما را از یاد بردی!
نگو که نمره پلاک غبار گرفته ی ما،
در خاطرت نماند!
ایا خلاصه ی تمام این فراموشی های ناگفته،
حرفی شبیه « دوستت نمی دارم» تو
در همان گفتگوی دور گلایه و گریه نیست؟