گفتی ساعتِ ده برمی‌گردی که.
گفتی مانتو سیاهت را اتو کنم از فردا بپوشی که.
پوسید بس‌که این ده روز هی اتو کردم و صاف، پوشاندمش تنِ چوب‌رختی.
نکند ساعتِ دهِ یکی از اینِ شب‌ها آمده‌ای ، درزدنت گم شده میان الله‌اکبرِ مردم

و الظلم یبقی مع الجهل…
ما به خرداد خونبار اصلا هم عادت نداشتیم
لایحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظلم و کان الله سمیعا علیما

"دیگه دوستت ندارم " هاش و خیلی دوست داشتم اصلا توش صداقت نبود

این روزها نماز وسطی ، ساعت ده بر روی بام است
هر روز به امید این بیدار می شوم

فرعون وار فرزندانمان را بکشید تا پسری برای انتقام نماند
خامنه ای و احمدی نژاد وجود نجس شما را اعدام انقلابی محو خواهد کرد

تو را به جان عزیزت اینطور نگاهم نکن . نگاهت آتشم میزند .
نفسم را میگیری ، خفه میشوم . نگاهم نکن . نگاهت تمام زندگی ام را به آتش میکشد



اگر ترسی بود پس چرا سر بر بالشتکی از شن گذاشته ؟ پس چرا چکه های
خون را می بینم. دوربین می چرخد. در درون می گویم که خدا کنه این لینک
همینطوری داغ شده باشه. دخترک تلاشی نمیکنه. می دونی گلوله به قفسه سینه خورده.
یکی بر سر خود می زنه. می بینم اشک وجودم را گرفته. یاد حرف خامنه ای افتادم
که در مورد جانش حرف میزد. دختر حرکتی ندارد. صدایی در ‍ پس زمینه فریاد میزنه
دستتو اینجا فشار بده. فکر می کنم این صدا دوره. یاد زنجیر انسانی می افتم که
با شوق از تجرش تا اقسریه بود. چه قدر اون خنده ها دوره. صورت دختر تغییری می کند.
چرا به نظر من این دختر وطنمه؟ چرا احساس می کنم نمی خواد چیزی بگه فقط داره
نگاه می کنه. لحظه بعد احساس می کنم وجودم آتش گرفت. چرا؟ قطرات خون را که
می بینم تنم می لرزه. دستهایم می لرزه. یاد یک مشت احمقی می افتم که برای حرف
خامنه ای گریه کردند. کسانی که با من و دختر چهار ردیف حفاظتی فاصله دارند.
صفحه تار شده. نمی دونم من گریه می کنم یا این فیلم تخیلیه/ نفسم بالا نمیاد.
نمی خواهم نفس بکشم. برای چی قلب من باید بزنه ولی قلب اون نه؟
خواهرم می دونم برابری می خواستی. ولی مگر من مرد مرده بودم
که تو خود را سپر گلوله کردی.؟؟ خواهر شهیدم عزت وطنم من وطن را
در چشمان تو دیدم. شاید که مزدور بر روی نورت پارچه سیاهی کشید.
ولی من دامانش را به آتش چشمت می سوزانم.



درکنار پیکر دوست سالهای سال عکس انداختم و بذر نفرت کاشتم
عینک هنوز در دستانت بود

من در این دعوت بلیغ نبودم، ولی پیام اصیل انقلاب حتی
از بیان نارسای من آنچنان دلنشین بود که نسل جوان را،
نسلی که آن روزگاران را ندیده بود و میان خود و این میراث
بزرگ احساس فاصله می‌کرد، به هیجان آورد و صحنه‌هایی را
که تنها در ایام نهضت و دفاع مقدس دیده بودیم بازسازی کرد



آمده بودم تا هشدارهای اماممان را درباره تحجر بازگو کنم.
آمده بودم تا بگویم گریز از قانون به استبداد می‌انجامد؛ تا به ياد آورم
كه اعتنا به کرامت انسان‌ها پايه‌هاي نظام را تضعيف نمي‌كند، بلكه استحكام مي‌بخشد

حرکت خودجوش مردم رنگ سبز را به عنوان نماد خویش برگزيد.
اینجانب اعتراف می‌کنم که در این امر پیرو آنان بودم. و نسلی
که به دوری از مبانی دینی متهم می‌شد در شعارهای خود به تکبیر رسید
و به «نصر من الله و فتح قريب» و «یاحسین» و نام خمینی تکیه کرد تا ثابت کند
این شجره طیبه هرگاه که به بار می‌نشيند

تا گل خونی فریاد در این باغستان
ساقه از ضربه شلاق زمستان سرخ است

وحشتی نیست از انبوه مسلسل داران
 تا در این دشت غرور کینه داران سرخ است


رو سیاه است اگر این شب مردم کش بد
تا دم صبح وطن سینه یاران سرخ است

با تو سر سبزی از ایثار سیه پوشان است
ای مسلط دستت از خون شهیدان سرخ است

دیگر عشقی نیست ، که بسیج مدرسه آن باشد

                                                  من

تکیه بر نرده های ایستگاه ناظر بر سرنوشت ما
ناظر بر نسل ها و سرنوشت ها
بنویس از ما که عشق و بسر آمد




بنویـــــــــــــــــــــــــــــــس

گرگها خوب بدانند در این ایل غریب
گر پدر مرد، تفنگ پدری هست هنوز
گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند
                             توی گهواره چوبی پسری هست هنوز

آب اگر نیست نترسید، که در قافله مان - دل دریایی و چشمان تری هست هنوز

اخلاق و ادب با سیب زمینی بودن فرق داره
گویا فقط منم تنها که می خوانم رثای قتل عام خون پایمال تبار آن شهیدان را
- چنین بیدار و دریا وار

آری با عاشقانه نوشتن مسئولیتم از بین نمیره
با فساد مبارزه می کنم
با تحجر
با دروغ
با نفاق
با چپاول
با وقاحت
آری - آزادی از نان شب واجب تر است
آزادی بجویید که تمام خیرات در آن است

تمام بغض فرو خورده ی ماست این مرد 
میر حسین از تو آموختنی ها آموختم




تمام وجودم لرزید، تمام بغضم را با تو گریستم
خدایا به حق این صداقت ، تمام کن این روزهای کابوس را

ارزشهایی که با سوزاندن اغاز شد
و با دروغ در حال ادامه حیات



و ...

همه دنبال برنده و بازنده مناظره می گردند
- من در پی تو

کدام ؟

نگفتم عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
پیروزی اخلاق بر وقاحت مبارک

هر روز صبح جنک و شروع میکردیم
اما شب که میشد عاشق هم می شدیم

داشتم یک کانال تی وی تماشا میکردم
که مامانم رد شد گفت :

بچه مگه تو خیاطی ؟

کجا دیدم شما را ؟
در آفاق افسانه یا خوابی از کوچه کودکی ها
شاید در اوراق کتابی بسته

دست های تو پلی به رویت خداستـــ

زندگی نامه ی شقایق چیست ؟
رایت خون به دوش وقت سحر
نغمه ای عاشقانه بر لب باد
زندگی را سپرده در ره عشق
به کف باد و هرچه باداباد

مرا با شما کاری نیست ای خاطرات

من شهید
سراب و فاصله ها هستم

اینجا به بهای طرد عشق اعتماد راگردن زده اند.

نیمه شب بود
صحن جمهوری مشهد
کنار کوچه خوابیده بودم در انتظار ، پیرمرد خادم گفت: از این در میاد

اویس صدا زد اومد
دیدمش و بهم گفت :
                            قومی به جد جهد گرفتند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدیر می کنند

با چشمانی که مهرویان زیادی دیده بود

 Connection Suggestions یاهـــو میگه با هاش ارتباط برقرار کن
اما تکنولوژی چیزی از جدایی نمیدونه  

غرض من از صدا کردن کسی که در باران می رفت فقط
این بود که بگم ما خوشبخت هستیم
حتی نامش را نپرسیدم
نمی دانم چرا هر کسی را صدا می کنم
در خم کوچه گم می شود

چترم را بخشیدم
به خاطر اینکه مانع باران بود
و دیگر زیر باران با چتر نخواهم رفت

سالها همسایه سایه بودم
امروز یادم افتاد که هر روز از محل مرگ فروغ

عبور می کنم

عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

و من چه ساده بودم که فکر می کردم
به دورم می گردند ,آنها که مرا دور می زدند

آدم حتی اگه توی جنگل زندگی می کنه
خوبه سلطان جنگلش شیر باشه نه بوزینــــــــــــــــــه

اون که تو خود خواهی هات ُمرد
تو ندیدی

ندیدی نشنیدی
حکم اعدام دل ها  با غرور
آرزوی بر آبــــ

ترانه ها مون همه مردن
یک بازی بیخود